Pofuduk! Pofuduk! Pofuduk!
Alkış ve çığlıklarınızla karşınızda
Bay Gabriel Iglesias!
NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Şikago!
Burada bir şovun zamanı gelmişti.
Başka bir şey söylemeden önce
adamım, efsane kişilik
Martin'i alkışlayalım!
Yanındaki iki kişi de en eski arkadaşlarımdan.
Sırf arkadaşım değiller, benimle çalışıyorlar.
Ivan ve Tony'ye de sevgi gösterin.
Ayrıca... Bu çok özel.
Hanımlar beyler, bu akşam bana mikrofonu veren kişi
Amerikan Ulusal Futbol Ligi'nde yılın koçu seçildi.
Tarihin en sıkı Amerikan futbolu takımı olan...
1985 Chicago Bears'in
eski oyuncusu.
Koç Ron Rivera!
Teşekkürler.
Bunu söylemem şart.
Yaşasın Ayılar.
Son derece heyecanlıyım. Bakın...
Şikago'ya 19 yıldır geliyoruz. Tamam mı? 19 yıl!
İlk gelişimde birkaç kişiyle tanıştım.
"Hiç Şikago'ya geldin mi?" diye sordular.
"Hayır, bu ilk gelişim."
"İstersen seni yemeğe çıkarmak isteriz."
Şöyle dedim: "E, yani!
Tabii ki isterim."
Beni Portillo's denen bir lokantaya götürdüler.
Duymuş muydunuz?
Oraya gittik ve çok iyiydi.
Sosisliler lezizdi.
Tavuklu salata harikaydı.
Etli sandviç çok iyiydi.
Yemeğin sonuna doğru
yeni arkadaşlarım şöyle dedi:
"Bir şey denemeni istiyoruz. Daha önce tatmamışsındır."
"Pek mümkün değil.
Neymiş bu?" dedim.
"Burada çikolatalı pastalı shake var."
"Çikolatayı duymam yetti." dedim.
"Şu servis penceresindeki hanıma sipariş ver." dediler.
"Tamam." dedim.
Gittim. Hanım, "Yardım edebilir miyim?" diye sordu.
"Evet," dedim, "çikolatalı pastalı shake denen şeyi
mutlaka denemeliymişim."
"Tamam. Hangi boy olsun?"
"Ne kadar iyi?"
"Büyük istiyorsunuz."
"Peki. Büyük boy olsun."
"Tabii."
Ödedim. O arkasını döndü.
Döndü ve tezgâhın üzerindeki küçük buzdolabına gitti.
Kapısını açtı ve bir dilim çikolatalı pasta çıkardı.
İçimden "Herhâlde yanlış anladı.
Çikolatalı pasta istemedim.
Çikolatalı pastalı shake istedim." dedim.
Aklımdan geçenleri duymuş olmalı ki
önümden geçerken
"Olacak." dedi.
Blenderin kapağını açtı,
bana baktı ve şöyle yaptı...
Ben, "Olamaz!" dedim.
O da "Olur." dedi.
Bardağa boşalttı ve bir buçuk litrelik çikolatalı shake'i bana uzattı.
Herkesin haddini aşan bir miktardı yani.
Pipet öyle genişti ki başparmağınız içine sığabilirdi.
Shake'i aldım ve içmeye çalıştım.
Şöyle...
Yukarı çıktığını görebiliyordum.
Geldi ve birdenbire...
Sizde seyyar takocular bile var.
Endişesi olan varsa konuya açıklık getireyim.
Hakiki, iyi Meksika yemeği satıyorlar. Merak etmeyin.
"O restoranın altında tekerlekler var." demeyin.
Tamam, bazılarının ruhsatı yok.
Ama bu, yemek kötü demek değil.
Takocudan memnun kalmak için
hep kontrol ederim.
Kim işletiyor, ona bakarım.
İyi vakit geçirmek için
çalışanların hepsinin kadın olmasına dikkat ederim.
Cinsiyetçi gibi görünmek istemem ama çalışanların hepsi kadınsa
kendimi iyi hissetmemi sağlıyorlar.
Kendimi özel hissediyorum.
Gecenin birinde gittiysem ve çakırkeyifsem
iyi geliyor.
"Kimse yok mu?"
Pencereye gelirler.
"Merhaba tombiş. Nasılsın?
Nasılmış bakalım şirin tombişimiz?
Ne kadar da şirinsin.
Göster bakayım o misket gözleri.
Misket gözlüm."
Kendimi çocuk gibi hissederim. "Bir tako alabilir miyim?"
"Tamam yavrum. Al sana küçük bir tako."
Çalışanların hepsi Meksikalı erkeklerse...
Saat geç. Çalışanlar yorgun. Nemrutlar.
Gecenin birinde müşteri hizmetlerinde çok da iddialı olamıyoruz.
Hele bir de benim gibi sarhoş bir mankafa gelirse...
"Kimse yok mu?"
Pencereye gelirler.
"Ne istiyorsun ulan şişko?
Ne istiyorsun?"
"Ne haber birader? Tako alabilir miyim?"
"Tamam. Başka?"
"O kadar."
Bu bir sözcük bile değil!
Ama ne dediğini gayet iyi anlarsınız.
Bir şekilde, biz Meksikalılar ve sadece Meksikalılar,
bu sesi çıkararak
daha önce söylenmiş her şeyi anlamsız kılarız.
Ne olduğu önemli değil. Bu sesle öldürüveririz.
"Üniversiteyi birincilikle bitirdim."
"İyi be. Burger King'de çalışırım."
"Babişko, bu nişanlım. Bana âşık."
"İyi be. Orospu olurum."
Orospu demişken, bize ayarladıkları oteli anlatayım.
Kötü bir geçiş oldu.
Hayır. Otelde orospu yok. Dinleyin.
Sağ olsun, organizatörler
gösteriyi düzenlemenin yanında bizi de el üstünde tutuyorlar.
Caddenin karşısındaki otelde kalıyoruz.
Herkes bilir.
Asansöre bindiğinizde
alet konuşuyorsa
otel iyi demektir.
İşte bu otel de öyle.
"Birinci kat."
"İkinci kat."
"Üçüncü kat."
"Çok seksi." diye düşündüm.
"Dördüncü kat."
"Beşinci kat."
"Evet."
Martin "Kaç kat çıkacaksın?" diye sordu. "Sonuna kadar." dedim.
Sonunu merak ettim.
Bu arada buraya son gelişimden beri
hayatımda birkaç şey değişti.
Bazıları o kadar çılgıncaydı ki
böyle şeyler olabileceği aklımın ucundan geçmezdi.
Bunlardan ilki,
öldüğüme dair yalan bir haberin yayılmasıydı.
Yani İnternet'te biri öldüğümü söyledi ve bu haber yayıldı.
Biri muhteşem bir yazı yazdı
ve bu yazı 30 milyonu aşkın kişi tarafından okundu.
Yazı öyle güzeldi ki ben bile "Tanrım. Ne iyiymişim." dedim.
TMZ'de yarım saat haber oldu.
Sonra basın danışmanımı arayıp yaşadığımı öğrendiler.
Haberde 31 Ekim'de, yani Cadılar Bayramı'nda
şeker komasına girerek öldüğüm yazıyordu.
Aklımdan geçen şu oldu:
"Şeker hastasını öldürmek için ne gün ama."
Noel arifesinde Noel Baba'yı öldürmeye benziyor.
Bu yazıyı 30 milyon kişi okudu.
Aramak kimsenin aklına gelmedi.
Martin hariç.
Evet.
Beni yalnızca Martin aradı.
Bence o da hâlâ bir işi olup olmadığını öğrenmek için aradı.
Telefonum çaldı.
"Alo?"
Martin şöyle dedi: "Hey!
Öldün mü?"
"Hayır, hayattayım."
"Tahmin ettim. Yoksa mesaj atardın."
Atardım da. Ben böyle iyi bir arkadaşım.
Oğlum Frankie'ye sordum. "Ölmüşüm, duydun mu?"
"Demek kastettikleri buymuş."
"O da ne demek?"
"Arkadaşlarım iyi misin diye sordu."
"Sen ne söyledin?"
"Seni görmediğimi."
"Söylenenlere bakılırsa ölmüşüm."
"Dönmene sevindim."
Değişen şeylerden biri de bu.
Oğlum Frankie artık 18 yaşında.
Mezun olmasına bir hafta kaldı.
Evet.
Alkışlıyorsunuz ama evden gitmiyor.
Ona "Hayatta ne yapmak istiyorsun?" diye sordum.
"Üniversite düşündün mü?"
"Şimdi düşündüm."
"Farkındasın, değil mi? Yapman gereken tek şey kabul edilmek.
Bir sürü şov yapıyorum.
Üniversite masraflarının tamamını karşılayacağım.
Nereye gitmek istersen gidebilirsin.
Kabul edilmen yeterli. Ne diyorsun?"
"İstersen California'da bir üniversiteye göndeririz.
Eyalet dışında bir yer de olur.
Hatta uluslararası eğitim programlarından biri bile olur."
Hani kendi çocuğunu verip
onlarınkini alıyorsun ya...
- Bu değiş tokuşa ne deniyordu? - Öğrenci değişimi.
Sağ olun. Doğru. "Öğrenci değişimi."
Kesin "insan kaçakçılığı" demek isteyen olmuştur.
O başka bir program.
Oğlumun değişim programına katılmasını çok isterim.
Ama bana sıradan birini vermeyin.
Değişimle bir çocuk alacaksam
bana üçüncü dünya ülkelerinden bir çocuk verin.
Çoğu Amerikalı çocuğun kıymetini bilmediği şeyler için müteşekkir olsun.
Bunun için bana küçük Tombutu'yu verin.
Tombutu'yu verin.
Ben Tombutu'yu severim, Tombutu da beni sever.
"Bay Pofuduk?"
"Evet."
"Ne zaman uyumamız gerekiyor?"
"Ne zaman istersen. Burası senin odan.
Biz yan odada yatıyoruz."
"Buranın tamamı Tombutu için mi?"
"Evet, tamamı Tombutu için."
"Benim yaşadığım köyde, bu büyüklükteki bir yerde iki aile kalır."
"Amerika'daysa koca popolu, Meksikalı bir çocuk uyuyor.
Keyfini çıkar."
Onu yemeğe çıkarır, istediğini sipariş etmesini söyler,
sonra da aklını kaçırmasını izlerim.
"Şükran Günü buymuş demek! Teşekkürler Bay Pofuduk!
Tombutu'nun sizin için yapabileceği bir şey varsa lütfen söyleyin."
"Çöpü atar mısın?"
"Sizin için çöpü oturur yerim."
Bu sırada oğlum dünyanın diğer ucunda,
filin tepesinde, Wi-Fi bulmaya çalışıyor.
Oğlumu çok seviyorum.
Ancak ne kadar ayrıcalıklı olduğunun farkında değil.
Anlamıyor.
Arkadaşlarının eve gelmesine bayılıyorum.
Bize geldiklerinde,
onlar da benim dediklerimi söylüyor.
Çocuğunuza hep bir şeyler söylersiniz.
Bu tamam.
Ama arkadaşları da aynısını söylerse işte buna paha biçilemez.
Ona hep "Frankie, çok şanslısın.
Baban üniversiteye gitmeni istiyor.
Benimki işe girmemi.
Şanslısın. Baban sana araba veriyor.
Benimki bana yürürken bile güvenmez. Şanslısın." diyorlar.
Bunları duyduğumda "Bu çocukları seviyorum." diyorum.
Çünkü oğlum bu durum hakkında bilinçsiz.
Hem siz hem "Pofuduk" hakkında bilinçsiz.
Bana bakınca Pofuduk'u görmüyor. Tek bildiği "Baba! Baba!" demek.
Babasıyım. Ona odanı temizle, duş al,
deodorant sür, diyen kişi.
Bu arada artık bunları çok iyi beceriyor!
Ama bu noktaya gelmesi için ne çok uğraştım, görüyorsunuz.
Arkadaşları beni görünce hâlâ
heyecanlanıp donakalıyorlar.
Onlar takılırken oturma odasına giriyorum.
Frankie beni görüyor. "Selam baba."
Arkadaşlarıysa bana baktıklarında bunu görüyorlar.
Güvercinler uçuşuyor.
Odaya her girişinizde böyle olduğunu düşünsenize!
"Geldi."
Hanımlar, eşiniz size bunu yaşatsa...
Yıl dönümünüzde, bir kutlamada, sihirli bir anda
ya da siz yatakta sarhoşken...
Şöyle dersiniz: "Bana ne yapacaksın?
Ne yapacaksın?"
Bir güvercin de buradan.
Bu arada beyler, güvercin işini kıvırırsanız
sakın abartmayın.
Daha iyisine yeltenmeyin. Güvercinlerden iyisi çok zor.
Ağzınızı açıp ileri geri konuşmayın.
Kadın yatarken sakın
"Ne olacak, bilmiyorsun. Anlamıyorsun.
Görürsün." demeyin.
Hanımlar, bu durumda şöyle yapmanız yeterli.
Oğlumun arkadaşlarına dönelim.
Eve sürekli gelen iki arkadaşı var.
Birinin adı Ken. İşi gücü bilgisayar.
Diğerinin adı Fabian. Polis olmak istiyor.
İkisi de şahane çocuklar.
Herkese çocuk deyip duruyorum ama 18 yaşından büyükler.
Ama benim için çocuklar. Ben neredeyse 40 yaşındayım.
Bazen yetişkinler gibi muhabbet ediyoruz.
Bazen de "Hayatımı neden boşa harcıyorum?" diyorum.
Ben evde takılırken
yine böyle giyiniyorum. Hawaii gömlek yerine de
tişört giyerim. Yıldız Savaşları, Marvel süper kahramanları,
Transformers...
çizgi film kahramanlı falan... Evde öyle takılırım.
Bir gün üzerimde Yenilmezler baskılı bir tişört var.
Evet. Oturma odasına giriyorum,
oğlumun arkadaşı Fabian beni görüyor.
Parmağını bana doğrultuyor. "Ne oldu?" diyorum.
"İşe yaramaz." diyor.
"Efendim?"
"İşe yaramaz."
Sonra "DC daha iyi." diyor.
"Ne dedin?"
"DC daha iyi."
"Washington, DC iyidir." diyorum. "Obama orada. Yasa yapıyorlar.
Oteller, müzeler var.
Aslında eyalet değil. Niye celallendin?"
"Hayır budala! DC Comics!" diyor.
"40'ıma geldim, neyse ne." diyorum.
"Güzel bir tişört. Seviyorum. Üzerime oluyor.
Abartma."
"Çünkü iyiler." "Sakinleş."
"En iyiler." "Rahatla biraz."
İçimden de "Neden tartışıyorum ki?
Oğlumu file bindirmek gibi mühim işlerim var." diyorum.
Ama hayır.
İçimdeki çocuk, "Nedenmiş?" diyor.
Tişörtümü gösteriyor.
"Demir Adam berbat. Batman bir numara."
"Neden?" diye soruyorum.
"Çünkü öyle." "Bu bir argüman değil.
En iyi süper kahraman Batman değil.
Üzgünüm canım ama değil."
Yuhalamaya hazırlanıyorlar.
"Hayır Pofuduk, o konuya girme. Girme Pofuduk. Yapma."
Evet, yapacağım. İzleyin.
Batman en iyi süper kahraman değil. İnsanı en çok kıllandıran süper kahraman.
Batman gelmiş geçmiş insanı en çok kıllandıran süper kahraman.
Sesi bile kıllandırıyor.
"Ben Batman."
Bu sesi tanımadınız mı?
"Şeker ister misin?"
"Yavru köpeğimi bulmama yardım et."
Hey! Sadece geceleri çıkıyor. Yüzünde hep maske var.
Hep arka sokaklarda. Peki kiminle konuşuyor?
Joker ve Riddler'la. Adı da Batman.
Joker, Riddler, Batman.
Meksikalı çete üyesi lakapları.
Ya çete üyesiyse?
Geceleri...
"Ben Batman."
Gündüzleri...
"Siktir! Ben Batman'im dostum!
Tüm gün çalışıyorum, sonra Joker gelip bizi pataklıyor."
"Ben Batman."
"Peki, hadi Batman en iyi olsun." diyorum.
"Tişörtümde Marvel Comics yazıyor. Dolayısıyla üstünde
Thor, Kaptan Amerika ve Demir Adam var.
DC Comics'i Marvel'dan daha iyi yapan
süper kahramanlar kim?
Say."
"Batman." "Bunu söyledin."
"Süpermen." "Bu da iyi."
"Harika Kadın." "Tamam."
"Yeşil Fener."
"Diğer süper kahramanları biliyorum da Yeşil Fener kim?
Onun gücü ne?" diyorum.
"Bir yüzük takıyor ve bu ona güç veriyor."
"Hayale bak." diyorum.
"Yüzük takıp da gücü olan tek bir adam tanımıyorum."
Şu anda alkışlamıyorsanız ben haklıyım demektir.
Alkışlayamazsınız, değil mi? Yapamazsınız.
Nedenini biliyor musunuz?
Çünkü kriptonitin yanında oturuyorsunuz.
Adam alkışlamıyor bile. "Hayır, hayır." diyor.
"Harika Kadın bana vurur. Hayır."
Dinleyin, yalan yok.
Bazen... Bazen kendimi birazcık
süper kahraman gibi hissediyorum.
Büyük kalabalıkların önüne çıkıp
ruh hâllerini değiştiriyorum.
Güldürüp daha iyi hissetmelerini sağlıyorum.
Evet.
Her süper kahraman gibi benim de zayıf taraflarım var.
Buraya çıkıp sizi neşelendiriyorum.
Sonra eve gidiyorum...
ve bir kişiyi uyuz ediyorum.
Kadın bu iş ve sizler hakkında konuşmak istemiyor.
Eve gidip caka satamıyorum. "Bebeğim, Şikago şovu çok iyiydi."
"Güzel. Çöpü çıkar."
"Ama alkışladılar ve tezahürat yaptılar."
"İşe yarar mı? Peki.
Çöpü çıkar! Çöpü çıkar!
Çöpü çıkar! Çöpü..."
"Ama beni sevdiklerini söylediler!"
Pofuduk! Pofuduk! Pofuduk!
Aman Tanrım.
Şimdi eve gidip çöpü dışarı çıkarmak
ne kadar zor olacak, biliyor musunuz?
Teşekkür ederim.
Aman Tanrım. Harika!
Sizi duyuyorum. İyi misiniz?
Bu, büyük bir iltifat.
İnsanların böyle yaptıklarını duyduğumda...
bunun anlamı şu: Sizi öylesine güldürüyorum ki
bedeniniz katıldığınız etkinliğe karşı çıkıyor.
Akciğerleriniz diyor ki,
"Bu, senin için iyi değil. Gitmen gerek."
Ama inatçısınız. "Hayır! Bilet pahalıydı!"
Genelde erkekler bunu yapıyor.
Kadınlar biraz daha farklı.
Onlar çok kahkaha attıklarında domuz gibi ses çıkarıyor.
Gülüyorsunuz. Bundan şunu anlıyorum: Sizi öylesine güldürüyorum ki
aynı anda hem nefes alıp hem de nefes vermenize neden oluyorum.
Ve o sesi çıkarıyorsunuz.
Bu sesi iki seferden fazla çıkarırsanız
altınıza biraz kaçırdınız demektir.
Harika! Anlatırken onu gösteriyordun.
O da "Dallama!" der gibiydi.
Destek verdiğin için teşekkürler.
İltifat saydığım başka bir şey de
zaman zaman
ilk kez komedi gösterisine gelen insanların
uzun süre gülmeye alışkın olmamaları.
Öylesine heyecanlanıyor, kendilerini öylesine kaptırıyorlar ki
unutuyorlar.
Çok temel bir şeyi.
Nefes almayı!
Ön sıradakilerde bunu ne kadar çok gördüğüme inanamazsınız.
Bayılıyorlar bir de.
İşin kötüsü, olanları sadece ben görebiliyorum.
Sonra da "Pofuduk, bir şeyler yap." diyorlar.
Ben de...
"Bir şeyler yap!"
"Ayıldı! Teşekkürler!"
Bir keresinde...
balkonda bir kadın
gülerken bayıldı.
Öne doğru düşüp
parmaklığa kafasını çarptı.
Ben göremedim çünkü sahnedeydim
ve ışıklar gözümü alıyordu.
Ancak gösteri sona erdiğinde
Martin sahneye çıktı, mikrofonu alıp
kulağıma dedi ki "Balkonda oturan bir kadın yaralandı.
Ambulans geldi. Kadını lobiye aldılar. Gidip bakalım."
"Hadi!" dedim.
Perdenin arkasına geçtik. Güvenlik bizi arabada bekliyordu.
Arabaya atladık.
Bizi hızla binanın girişine götürdüler.
Girişe gidince ambulansı gördük.
Yürüyerek içeri girdik.
Şimdi... İşin ciddiyetini kaçırmak istemiyorum
çünkü bu olay gerçekten oldu.
Ancak şöyle komik bir tarafı da var...
Gösteri yeni bitmiş ve insanlar binadan çıkmaya başlamışlar.
Bir dakika önce beni sahnede görmüşler. Şimdiyse ön kapıdan girerken görüyorlar.
Olayı benim gözümden görmelisiniz.
"Kilolu ama hızlı. Bunu nasıl yaptı, bilmiyorum. Helal."
İçeri girdim, doğrudan
sağlık ekibi ve kadının oturduğu merdivene yöneldim.
Lobi dolmaya başlamıştı.
Kimse durdurmadan oraya ulaşmaya çalışıyordum.
Onun için böyle yaptım. Biliyorum, tuhaf görünüyordu ama işe yaradı.
"İyi misin? Bir şeyin yok ya?"
Bunu yaptığımı görenler şaşkına döndü.
Sizin gibi bakıyorlardı.
Şöyle yaptılar: "Ne yapıyor lan bu?"
Herkes iki adım geri attı ve böyle yaptı.
Böylece benim için bir koridor oluştu.
Sonra sağlık ekibini gördüler ve ne yaptığımı anladılar.
İyice yaklaşana dek her şey yolundaydı.
Sonra sağlık görevlilerinden biri buyurdu:
"Ona ne yapıyorsun sen?"
"Dinleyin bayım. Kadın başından yaralanmış.
Ona gerçekten ben olduğumu algılama fırsatı veriyorum.
Ve yavaşça...
ona yaklaşıyorum.
Artık durumun bilincindeyim.
Gösterilerimde birine arkadan yaklaşıp
'Hey!' diyemeyeceğim."
"Niye?" Çünkü...
"Açılın!
Pofuduk birini daha öldürdü."
Sonunda kadın başını kaldırdı.
55-60 yaşlarında, minyon, Asyalı bir kadındı.
Beni gördü ve şöyle dedi:
"Fazla komiksin.
Beni neredeyse öldürüyordun!"
"Özür dilerim. İyi misiniz?
Yapabileceğim bir şey var mı?"
"Evet.
Evet, daha iyi hissetmek için
iki tişört rica ediyorum."
"Size iki tişört vereceğim."
"İki de DVD."
"O kadar da yaralı değilsin. Gel şuraya."
Onu ayağa kaldırdım ve anında sağlık biriminden biri
"Kafasını vurdu, kalkmasın." dedi.
"Bu akşam sahne alan sanatçı benim." dedim.
"Tüm sorumluluğu alıyorum.
Benimle. Sorun yok."
Hem kadın minyon.
Üç metre öteye, standa gideceğiz. Abartmayın.
"Hadi. Tutuyorum. Gidelim." dedim.
Yürümeye başlar başlamaz kadın sızlanmaya başladı.
"Bay Pofuduk. Haftam nasıl geçti, tahmin edemezsiniz.
Oğlum bir kızla evlendi.
Ne yemek ne de temizlik yapıyor.
Benim eve taşındılar.
Şimdi iki kişi için yemek ve temizlik yapıyorum.
Sıçayım böyle işe."
"Tanrım. Aynı şey bana da olacak." dedim.
"Bay Pofuduk, beni affedin
çünkü bugüne dek sizi tanımıyordum.
Bileti bana bir arkadaşım verdi.
'Susie, çok streslisin.' dedi, 'Dışarı çıkmalısın.
Kocam çekilişten bilet kazandı. Tek bir bilet. Al, sen git.'
Ben de aldım. Biletin üzerinde 'Pofuduk' yazıyordu.
Stand-up nedir, bilmem, hiç gitmedim.
'Pofuduk' yazdığını görünce Cats gibi müzikal zannettim.
'Tamam. Pofuduk Kediler'i izleyeceğim.' dedim.
Patlamış mısır ve içecek almak için erken geldim.
Oturdum ve Pofuduk Kediler'in başlamasını bekledim.
Sonra bir baktım, arkadaşınız Martin,
kabarık saçları ve keçi sakalıyla sahneye çıktı.
Dedim ki, 'Bu, Cats değil.
Bu, Aslan Kral.
O da Meksikalı Mufasa.'
Sonra şaka yapmaya başladı. Ben de güldüm de güldüm.
Sonra sahneye siz çıktınız. Dayanamadım.
Nefes alamadım. Bayıldım.
Ayıldığımda başımda buz torbası,
gözümde kan vardı.
İki beyaz sağlık görevlisi de
tam burama dokundular.
'İyi misiniz?' dediler.
'İyi misiniz? İyi misiniz?'"
"Sen ne dedin?"
"Hiç bu kadar iyi olmamıştım.
Susie'nin orasına aynı anda iki beyaz adam hiç dokunmamıştı.
Gösteriniz çok özel Bay Pofuduk. Çok özel.
Bir Dilek Tut Derneği gibi.
İz kalırsa..."
"Beni dava edeceksin."
"Hayır. Hayır!
Dava açmayacağım.
İz kalırsa ve arkadaşlarım sorarlarsa,
'Bu iz nasıl oldu?' derlerse...
artık anlatacak harika bir hikâyem var.
Şöyle diyeceğim:
'İki beyaz adam, aynı anda.
Meksikalı da izledi.'"
Kadını sağlık birimine geri götürdüm.
"Ele avuca sığmıyor, değil mi?" dediler.
"Evet. Azgın ve sizi sevmiş. Alın." dedim.
Arkama döndüğüm an,
gördüğüm şey bir lobi dolusu insan ve bir sürü cep telefonuydu.
Bu anlattığımın videosu var.
Herkes kayıttaydı. İşin ilginci
kadın ve sağlıkçılarla işimin bitmesini beklediler.
Birden arkamı döndüğümde...
yaklaşmaya başladılar.
Kimi tokalaşmak, kimi bir beşlik çakmak istiyordu.
Bir adam bana sarılmak istedi ve hiçbir şey söylemedi.
Sadece sarıldı ve... "İyi misin?
Emin misin?
Tamam."
Birkaç çocuk bana şöyle bakıyordu.
Bence çok tatlıydı çünkü o parıltıyı tanıyorum.
Ben de daha önce birine öyle baktım.
Çok kez ünlülerin yanında büyülendim.
Hatta geçen yıl çocukluğumda kahramanım olan biriyle tanıştım.
Arnold Schwarzenegger'la tanıştım.
Kiminiz alkışlıyor kiminiz "Bir dakika." diyor.
Açıklayayım. Onu politikacı olarak sevmedim
ve onu vücut geliştirici olarak tanımak için çok gencim.
Tek bildiğim, Terminatör en sevdiğim filmdi
ve o da Terminatör'dü.
Hikâye şöyle:
Los Angeles'ta, hâlâ izlemediğim bir filmin galasındaydım.
Basın danışmanımla duruyordum,
o da bana kırmızı halıda ne yapacağımı anlatıyordu.
"Dinle. Ne olacağını anlatacağım.
Kırmızı halıda yürüyeceksin,
paparazzi fotoğrafını çekecek,
sonra biri sana soru soracak.
Çok eğleneceğiz. İçeri gireceğiz. Sonrasında da parti var.
Harika olacak."
O anlatırken ben de bakınıyordum.
Şöyle bir baktım ve fark ettim.
Onu gördüm. Arnold Schwarzenegger'ı gördüm ve çılgına döndüm.
"O Arnold Schwarzenegger!"
"Sakin ol. Arnie'yle daha önce tanışmamış mıydın?"
"Hayır," dedim, "Arnie'yle tanışmadım."
"Onunla sürekli iş yapıyorum. Gerçekten iyi biri.
Seni tanıştırmamı ister misin?"
"Evet!" dedim.
Elimi tuttu ve beni doğruca Arnold'a götürdü.
Öyle heyecanlandım ki dev bir bebek gibiydim.
Schwarzenegger'a yaklaştık.
Karşımızdaydı.
Bir sürü insan onunla fotoğraf çektirmek için bekliyor.
Ben de sabırla bekledim.
Onu izledim. Şunu söylemeliyim ki...
bu gezegen üzerinde kimse
insanlarla tanışmada Arnold Schwarzenegger'dan iyi olamaz.
İnsanlarla tanışma konusunda gördüğüm en usta kişi.
Çünkü tanışırken çok sempatik davranır.
Elini kavrar. Kendine doğru çeker.
Gözlerinin içine bakar ve heyecanı artırır.
Arnold'la tanıştığında,
nasıl bir deneyim yaşamayı bekliyorsan tam olarak onu yaşarsın.
Bunu izlemek harikadır.
"Nasılsın? Memnun oldum.
Çok güçlüsün. Ağırlık mı çalışıyorsun? Kendine bir baksana!
İnanılmaz. Işıklar ve kırmızı halı.
İzninle. Nasılsın?
Çok güçlüsün. Ağırlık mı çalışıyorsun? İnanılmaz. Kendine bir baksana."
İnsanlar yanından uzaklaşırken ellerine bakıyorlar.
Ellerine bakıyorlar, diyorum.
On dakika insanları nasıl mutlu ettiğini izledim.
Sonra bir şey daha fark ettim.
Arnold'ın tam arkasında duran ve olayı idare eden bir adam vardı.
Bu adamın işi de
tanışacağı bir sonraki kişi için Arnold'ı sıfırlamaktı.
Arnold Schwarzenegger hayranla konuşmayı hiçbir zaman kesmiyordu.
Arkasındaki adam konuşmayı dinliyor
ve yeterli olduğuna karar verdiğinde,
bitirip sonrakine geçmesi için Arnold'a işaret veriyordu.
İşaret de şu.
Arnold'ın kolunu tam buradan kavrayıp iki kez sıkıyordu. Bir, iki.
Arnold ilerlemesi gerektiğini anlıyordu.
Hep sola gidiyorlardı.
İzlemesi harikaydı.
"Buradaki ışıklar ve özel efektlerle inanılmaz.
İzninle.
Nasılsın? Memnun oldum. Çok güçlüsün."
Böyle oldum...
Onun için adama seslendim. "Hey!" Adam döndü.
"Sık! Onunla tanışmak istiyorum! Sık!"
Adam gülmeye başladı
çünkü Terminatör'ün nasıl çalıştığını anladığımı anlamıştı.
Onun için bana şöyle yaptı.
Sonra bir baktım ki Arnold'a gaz vermeye başladı.
O kadar çok sık sıkıyordu ki Arnold hızına yetişemiyordu.
"İzninle. Pardon. Nasılsın?
İzninle. Pardon. Çak bir beşlik. Çak bir beşlik.
İzninle. Merhaba. Nasılsın?
Yumruk, yumruk, yumruk."
Bana yaklaşıyordu ve ben bekliyordum.
Elimi uzattım ve Arnold kavradı.
"Nasılsın? Çok...
Seni tanıdım.
Kim olduğunu biliyorum.
Sen, banka soymaya çalışan ama onunla alay ettikleri için soyamayan
Hintli adam şakası anlatan komedyensin."
İçimden, "Beni tanıyor!" dedim.
Ağzımdan ise "Evet, benim." çıktı.
"Çok komiksin. İletişim bilgilerini ver.
Bence en komik... İzninle.
Nasılsın? Tanıştığımıza sevindim. Çok güçlüsün."
"Hey!"
Arnold'la tanışmak hız trenine binmek gibi.
Sıraya girip onunla tekrar tanışmak istiyorsun.
Çok iyiydi. Onu izliyordum. İnsanlar video çekmeye başladı.
Benim için kendimi
çok ilginç durumda bulduğum anlardan biri
çünkü takılmayı, dışarı çıkmayı seviyorum.
Şikago'da pek çok kez sarhoş oldum.
Eğlenmeyi seviyorum.
Sorun şu:
Geçenlerde ABC kanalıyla bir sözleşme yaptım.
Kendi sitkomumu yapmak için.
Daha kesin değil. Sadece pilot bölüm kesin.
Sorun şu:
ABC'nin sahibi Disney.
Disney öyle büyük bir marka ki
markanın görüntüsüne yakışmayacağı düşünülen herkes
hiç Disney'vari olmayan bir muameleyle karşılaşıyor.
Yaptığım sitkom benimle ilgili.
Kendimi, Gabriel Iglesias'ı oynuyorum.
Ben, ailem, arkadaşlarım hakkında.
Arkadaşım Martin...
diziye katılma izni alamadı.
Nedenini bana değil, Fare'ye sorun.
Sosyal medya hesaplarınıza, İnternet'te yaptıklarınıza bakıyorlar.
O modele uymayan bir özelliğiniz varsa
tepeleri atıyor.
Paranoyak oldum çünkü Disney çok büyük.
Televizyon ve radyo kanalları var.
Marvel Comics onların. Yıldız Savaşları onların.
Bir gün o telefonu almaktan korkuyorum.
"Alo?"
"Bombok, yaptığın iş."
Paranoyak olup çıktım.
Çünkü artık herkes her şeyi kaydediyor.
Salakça gibi görünebilecek bir şey yaparsan
daha da beter bir şey hâline gelebilir.
Mesela bu akşam sahneden düştüm ve biri kaydetti diyelim.
TMZ bunu yayınlarsa bir anda yayılabilir.
Tanrı korusun, bana bir şey olursa haberlere de çıkarım.
"Illinois, Rosemont'taki Allstate Arena'nın önündeyiz.
Yetkililer, Pofuduk'un kontrolü kaybettiğini bildiriyor.
39 yaşındaki komedyen iki yılda ikinci kez ölü bulundu.
Tam olarak ne yaşandığı bilinmiyor.
Yetkililer şunu söyledi..."
Bu yüzden dikkatli olmalıyım
çünkü alışkanlıklarımı bırakamıyorum.
İçmeyi hâlâ seviyorum.
Bazıları beni kenara çekiyor.
"Gabriel, niye içiyorsun?
Bir sürü sorumluluğun ve bakman gereken insanlar var.
Niye içiyorsun?"
"Bir sürü sorumluluğum ve bakmam gereken insanlar var."
Daha önce şovuma gelenler bilirler.
En sevdiğim zehir tekiladır.
Bazı içkilere artık bulaşmıyorum.
Mesela artık Jäger'a bulaşmıyorum.
Bir defa, sana adını söyleten bir içki
güvenli değildir.
Bunu yaptıran tek içki de o.
Sadece onun adını duyarsınız.
"Jäger!"
Bunu başkasından duyamazsınız. Bir Meksikalı
"Tekila koçum!" diye bağırmaz.
Siyahiler "Hennessy kardeşim!" demez.
Japonlar "Saki! Saki!" diye dolaşmaz.
Jäger birkaç açıdan ürkütücü.
Birincisi, bende tip 2 diyabet var. Zaten hiç içmemem lazım.
Üstüne Jäger'da iki kat fazla şeker var.
İkincisi, kıvam. Yapış yapış bir şey.
Öksürük şurubu gibi.
Çok içince uzun süre midede kalıyor.
Berbat bir şey. İçiyorsun...
Öksürük için.
Korkunç.
Çok fazla içersen diğer içkilerden daha fazla kalıyor.
Çok fazla bira içersen ne olacağı belli.
Bir sesler çıkarırsın, sonra sahibine iade edersin.
Jäger'da çıkarayım, diyorsun ama yapamıyorsun.
45 dakika sana tiyatro yaptırıyor.
Görmüşsünüzdür. "Hey, iyi misin?"
"İyiyim kardeşim..."
Kusamazlar. Sadece karın kası çalışırlar.
Ertesi gün "Vücutçu musun?" derler.
"Hayır, ayyaşım."
Jäger korkunçtur.
Artık bulaşmak istemediğim bir diğer içki de...
şarap.
Şuradakilere bakın.
"Biz Schaumburg'da yaşıyoruz."
Bilmeyenler için, Schaumburg buranın Beverly Hills'i.
Zaten herkes anlamıştı.
Şarapla derdim basit.
Toplumda bu kadar kabul görmesi hoşuma gitmiyor.
Yani elinde şarap şişesi olan birini görürsen,
sokakta şarap şişesiyle dolaşan birini görürsen
hemen hakkında hükme varırsın ama olumlu anlamda.
Çünkü şarap hep üst sınıfa has bir şeyleri,
olumlu şeyleri, ilerlemeleri akla getirir. Yıl dönümü, kutlama, terfi.
Tahmin etmeye çalışırsın. "Ne için acaba?
Mezuniyet mi? Terfi mi? İyi bir şey olmuş.
Hey, bravo sana arkadaşım!"
Kadınlar elinde bir şişe şarap ve iki kadeh tutan bir adam
gördükleri anda...
"Şanslı kaltak."
Sonuçta o da içki.
O da kafa buldurur.
Şarabı sevmememin ana nedeni,
tam ölçmenin mümkün olmaması.
Harbi içkilerin ölçeği bellidir. Bir tek denir.
Yeterince tek attıktan sonra
ne kadarını kaldırabildiğini anlarsın.
Çok içen insanlar
içme becerileriyle övünmeyi severler.
Sayarak içerler, değil mi?
Sayarak içerler.
Derler ki,
"11 tek Don Julio. Evet!"
Sayarak içerler. Kadınlar bile öyle.
"Dört tek Cuervo attım, kafam çok güzel oldu.
Dört tek bana çok iyi geliyor."
"Beş tek atarsan ne oluyor?" "Ara sokakta uyanıyorum."
"Altı tek atarsan?" "Tyrone'la öyle tanışmıştık."
Şarabı ise ne kadar içtiğini anlaman imkânsız.
Anca şişe sayarsın.
Şişe sayıyorsan zaten olay başka bir yere gitmiştir.
Şarap kadehlerinin büyüklüğü çok değişir.
Bazı kadehler büyüktür, bazıları küçük.
Zaten çoğu zaman şarabını başkası koyar.
Kimi bu işi bilir, kimi bilmez.
Kimisi çok doldurur ki bu yanlıştır.
Kimisi doğru koyar, yani kadehin yarısından biraz az.
Bazen Olive Garden'daki cimri hıyarlara çatarsın.
Tadımlık koyar. Güneşe tutup şöyle yaparsın.
Sonra içersin. "Güzelmiş. Kuponum var. Al bakalım."
Şarap severleri salaş barlarda, harbi içkicilerin arasında göremezsiniz.
Böyle sosyal toplantılarda ya da şirket etkinliklerinde görürsünüz.
Küçük, izbe barlara girmezler.
Şöyle bir ortam olamaz... "Jäger!"
"Tekila koçum!"
Ve arada biri de... "Bakın, Merlot.
Burası harikulade bir müessese. Dekoru çok beğendim.
Muhteşem.
Mükemmel gerçekten. Çimenlerinizi kim kesiyor?
Harika."
Pardon. Bu aksan beni hep güldürür. Seviyorum.
Burada bizi gülümsetiyor.
Yani Amerika'da.
İngiltere'de sahneye çıktığımda ise
farklı bir anlam kazanıyor.
Bir "Yaşa!" duydum. Birleşik Krallık'tan gelen mi var?
Peki. Diğerlerine sizi anlatayım.
Amerika'da Birleşik Krallık'tan gelenleri görmeyi çok seviyorum.
Çünkü konuştuğunuzda,
inanılmaz, müthiş,
eğitimli,
büyüleyici bir ses çıkarıyorsunuz.
Bu aksan tam olması gerektiği gibi.
Konu önemli değil.
Ne söyleseniz bize ilginç geliyor.
İsterseniz çöpten bahsedin, harika geliyor.
"Kim bu süprüntüleri buraya atmış? Saçmalık.
Kaldırım perişan hâlde.
Biri bununla alakadar olmalı. Gülünç bu."
Bunu duyanlar:
"Ne olmuş, anlamadım ama işler boka sarmış.
İngiliz adam kızmış. Ne bileyim.
'Süprüntü' de ne demek lan?"
Farklı bir şey.
Ama biz oraya gittiğimizde,
durum çok ama çok farklı
çünkü onlar gibi konuşmuyoruz.
Gerçekten,
Amerikalılar olarak İngilizceyi farklı bir şekilde konuşuyoruz.
Bizi nasıl duyuyorlar, biliyor musunuz?
Gerçekten, konuşurken bize nasıl baktıklarını biliyor musunuz?
Bizi şöyle duyuyorlar:
"Bana bak, geçen gün Phil'le takılıyordum.
Hıyarağası benim eve geldi. Acayip eğlendik.
Phil'le ben işte."
Bu arada, aranızda böyle konuşanlar varsa bu sadece bir şaka.
Sakın yanlış anlamayın...
"Yavşağı dışarıda bekleyeceğim.
Ne kadar komikmiş, otoparkta anlayacak. Kıçımın Pofuduk'u."
Bu garip bir şey.
Onlar konu ne olursa olsun, aynı şekilde konuşuyorlar.
Hep aynı.
Konuşma şekli hep aynı.
Amerikalılar olarak bizim konuşmamız ise
ortama göre değişiyor.
Değiştiriyoruz, ortamın şeklini alıyoruz.
Hepimizin...
Mesela, hepimizin bir "iyi bir iş bulmaya çalışma" konuşma tarzı vardır.
İş görüşmesinde
cumartesi akşamı içerken konuştuğunuz gibi konuşmazsınız.
Cilalarsınız. Arabada çalışırsınız.
Girer girmez değiştirirsiniz.
"Referanslarımı görünce
pozisyona uygun olduğumu göreceksiniz.
Frank Torres'ı arayın.
İki buçuk hafta önceki mükemmel çalışmamı anlatır.
Haftada yedi gün, yılda 365 gün çalışabilirim.
Her iş yapılır. Her iş önemlidir.
Bana güvenin. Bu iş için doğru kişiyim.
Bir düşünün. İlginiz için teşekkürler."
Otoparka dönünce...
bir anda şuna geçersiniz:
"Bu hergele bana iş verse bari. Çünkü durumlar boktan.
Bana iş lazım abi."
Hepimizin bir gündüz sesimiz vardır.
Ailemizle, arkadaşlarımızla,
çocuklarımızla konuşurken kullanırız.
Bir de, gece eğlenme sesimiz vardır.
"Jäger!"
Sonra, şanslıysanız bir de geç saat sesiniz vardır.
"Doğru. Şimdi sana gösteririm.
Yat aşağı."
"Seni kavrayacağım yavru. Böyle seviyorsun, değil mi?"
"Pofuduk ruh hastasıymış." der gibi bakanlar var.
Sadece örnek veriyorum.
Bütün çocuklar "Bu farklı bir şey." diyorlar.
Pardon. Şuradaki çocuklar aynen böyle.
Babalar da şöyle: "Ulan Pofuduk. Hayır, hayır.
Aptal. Kötü Pofuduk."
Ama onlar,
her yerde aynı şekilde konuşuyorlar.
Mesela iş başvurusunda: "Referanslarımı görünce
pozisyona uygun olduğumu göreceksiniz."
Eğlenirken:
"Bana şarap koyarsan içerim. Bu bence harika olur."
Seks yaparken:
"Bacaklarını Kızıldeniz gibi ayıracağım.
Seninle öyle bir birleşeceğim ki
barda bana rastladığın güne lanet edeceksin.
Şimdi köprümü indirip seni kraliçeyle tanıştıracağım!
Evet, öyle.
O büyülü ana ulaştığında, 'zafer' diye bağır."
"Zafer!"
"Buradaki işim bitti."
Bu şakanın tek berbat yanı,
çocukların hatırladıkları tek şaka olması.
İki haftaya odaya girmeye çalışırken
"Kapı neden kilitli?" diyeceksiniz ve bir ses: "Zafer!"
Birkaç genç yetişkin görüyorum. Yaşın kaç?
- 13. - 13 demek.
- Yanındaki? Yaşın? - On.
On yaşındasın.
Martin'in dedikleri için özür dilerim.
On yaşında. Pek de suçlu hissetmiyorum. Neden mi?
On yaşındakiler genç yetişkinler gibi.
Benim gözümde çocuk değilsin.
Bana göre çocuk, İnternet'e erişimi olmayan kişidir.
Kesin tabletin, telefonun ya da çevrim içi hizmetlere erişimin vardır.
Hizmetler. "Ne diyor bu yahu?"
Demek istediğimi anladın, değil mi?
Birkaç şey görüp işitmişsindir.
Anne babalar şöyle diyor: "Hayır. Telefonunu kilitledim."
Arkadaşınınkini kilitlemedin ama.
Anne babalar dört, beş, altı yaşındaki çocuklarını getirdiğinde
ve yakışıksız bir şey söylediğimde kendimi kötü hissediyorum.
İşte o zaman kendimi kötü hissediyorum.
Şovdan sonra karşılaştığımda
"Söylediklerim için üzgünüm." diyorum.
Komik olan, hep "Evde daha kötüsünü duyuyor." diyorlar.
Dört yaşındaki çocuğun bunu onaylamasını görmek gibisi yok.
Mesela oğlum.
18 yaşında ama hâlâ evde küfür etmez.
Dışarıda yaptıklarını denetleyemem.
Ama evde küfür edemeyeceğini bilir.
Bir keresinde...
13 yıldır sadece bir kez evde küfür ettiğini duydum.
Kızamadım bile.
Çünkü merdivenden düşmüştü.
Alay etmek istemem ama düşünün.
Ona kendine yaptığından daha kötü ne yapabilirim ki?
Küfür ettiğini duydum.
"Amına koyayım!"
Koştum. İyi mi diye bile bakmadım.
"Ne dedin sen?
Küfrün bedelini ödedin."
"Daha ağırını söylemek istersen söyle, seni ben iteyim."
Fena düştüğünü anladım. "Cidden mi?" "Hayır, kalk."
Harika. Hoş geldiniz. Umarım eğlenirsiniz.
Gerildin babası. "Oğluma ne anlatıyor?"
Hiçbir şey. Sorun yok.
Çocuklarını getirecek kadar güvendiğin için sağ ol.
Ya da genç yetişkinlerini. Pardon.
Genç yetişkinlerini getirecek kadar güvendiğin için sağ ol.
Öndekilerle uğraştığımın farkındayım.
Eğer bu akşam buraya...
birlikte olmamanız gereken biriyle geldiyseniz...
ve yaklaşan bir kamera görürseniz şöyle deyin:
"Zafer!"
Saygılılar. Yandakine geçeceklerdir.
Hiç endişelenmeyin.
Unutmadan, Allstate Arena'ya teşekkürler.
Kuliste muhteşem bir konfor sunuyorlar.
Soyunma odamı çok seviyorum
çünkü içinde gerçekten çok sevdiğim temel şeyler var.
Mesela düğmeli ışıklar.
Salonların çoğu çevreci olmaya başladı.
Düğmeleri kaldırıp sensörler yerleştiriyorlar.
Sensörler harika. Ama çalışırlarsa.
Sizi üç metre öteden algılıyorlar
ve birden tüm oda...
Bozulduklarındaysa bunu sevmiyorum.
O zaman kapkaranlık odaya girip varlığınızı ispatlamanız gerekiyor.
Sonra dört saniye kıpırdamayınca...
"Ulan!"
Ayrıca kulisteki lavabomda musluk başları var.
Suyun sıcaklık ve tazyik kontrolü bende.
Şikago bölgesinde özellikle kışın bu çok önemli.
Buranın kışının hiç şakası olmuyor.
Ellerinizi yıkarken ılık su şart.
Sırf soğuk su veren sensörlere güvenemezsiniz.
Çünkü elinizi soğuk suyla yıkadığınızda korkunç olur.
Dışarı çıktığınızda alay ederler.
"Bakın. 'Thriller.'"
Soyunma odamdaki lavaboda soğuk ve sıcak su başlıkları var.
Suyu ve sıcaklığını ayarlayabiliyorsun.
Tazyiki ayarlayabiliyorsun.
Bunu elimizden alıp yerine sensör koymalarından nefret ediyorum.
O zaman komedyenliğin yanı sıra sihirbaz da olmam gerekiyor.
Sihirbaz değilim ama ellerimi yıkarken sihirbaza dönüyorum.
Akmıyor. Uzaklaşıyorsun...
Sanki biri aynanın arkasında dalga geçiyor. "İzle."
Bazı yerler bununla yetiniyor, bazıları ötesine geçiyor.
Ellerimi yıkarken çok sabun kullanırım. Sıvı sabunlukları severim.
Hani pompalı olanlar...
Bunu elimizden alıp
yerine küçük bir ibrik ucu koymalarından nefret ediyorum.
Elini altına koyarsın, sana sümük gibi bir şey verir.
Bir damla sabun. Elini altına koyarsın...
Daha çok lazım. Elini çekip tekrar koyarsın
ama sensör "Olmaz, yine sensin." der.
Şimdi onu kandırman lazım.
Yeteri kadar sabun alınca durulamaya çalışırsın.
Ama elini durulayamazsın çünkü zaman dolmuştur.
Gerileyip her şeye yeniden başlaman gerekir.
Elini durulamak için zamanla yarışırsın.
Elini yıkadıktan sonra kurulaman gerekir.
Bazı yerlerde hâlâ havlu veriyorlar, bazılarında kâğıt havlu var.
Bazıları kâğıt havluları alıp duvardaki sensörlü bir kutuya koyuyor.
Al bakalım.
7,5 santim kâğıt havlu.
7,5 santim Şikago. 7,5 santim iş görmez.
Kadınlara sorun. Onlar söyler.
Ya da erkeklere. Eşitlikten yanayım.
Kâğıdın denetimi bende olsun isterim. Bana bir kol lazım.
Bazı yerler bununla yetiniyor, bazıları ötesine geçiyor.
Tuvalet kabinine girdin, kapıyı kapattın...
kilitledin, arkaya döndün. Duvarda yanıp sönen
kırmızı bir ışık gördün mü hiç?
"Gerçekten mi? Burada da mı?" dersin.
Sadece klozet kapağı için kâğıt örtüyü almaya çalışırsın.
Bir adım atarsın...
"Daha bir şey yapmadım."
Kâğıdı alırsın...
"Hey!"
Arkanı dönersin, pelerin gibi sırtına koyarsın.
Sırtından kaymasına izin verirken doğru zamanı yakalamaya çalışırsın.
Tam oturacakken biri içeri girer ve dikkatini dağıtır.
Ama artık çok geç. Dizlerin bükülmüş.
CrossFit yapmıyorsan artık buradan dönmen çok zor.
Kıçın çıplak oturağa değer
ve şöyle yaparsın...
Tam daha kötüsü olamaz derken...
Püsküren su tam kıçına vurur.
Sonra delikten giden su, bacaklarının arasından geçen
bir hava girdabı oluşturur.
Arkada tsunami, önde hortum devam etmektedir.
Peki ya felaketzede kim? Pikachu.
Canı dişinde, tutunmaya çalışıyor.
Daha işini bile görmedin
ve tesisatın tacizine uğradın.
Artık yapman gerekeni yaparsın.
İşini bitirirsin.
Şimdi sıra temizlikte,
bakımda.
Tuvalet kâğıdına uzanırsın.
Tuvaletlerde yaşanan başka bir sorun da şu.
Burası dâhil birçok mekân,
insan boy tuvalet kâğıdı kutusunun içine
insan boy bir tuvalet kâğıdı rulosu koymak yerine...
toptan alışveriş yapılan
grosmarketlere gidip
dev boy rulolar alıyorlar.
Sonra bunu küçücük kutuya tıkıştırıyorlar...
ve sonra kapağını kapatıyorlar.
Sonra dev rulo milim oynamaz.
Dönmez. Sadece şunu yaparsın...
Ucunu bile bulamazsın çünkü yapıştırırlar.
Çaresizlikten arabanın anahtarını çıkarıp
yandan kesersin.
Narcos'taki kokain torbaları gibi.
Tuvalet kâğıdını alırsın.
Kıçını silmeye çalışırsın.
Şikago, bir sene sonra,
bir sene sonra, bence
tuvaletin kontrolünü yüzde yüz ele geçirecekler.
Orada oturup beni düşüneceksin
çünkü göreceksin.
Tuvalet kâğıdı için döndüğünde
üstünde kırmızı ışık yanıp sönecek.
"Aman Tanrım, Pofuduk demişti." diyeceksin.
Peki ne yapman gerekiyor?
Bir yaprak.
Bıkacaksın ve kalkıp oturacaksın.
Üzgünüm dostum. Biliyorum, seni fazla kıça maruz bıraktım.
Kız da "Striptiz Kulübü gibi." diyor.
Çok üzgünüm dostum. Fazla oldu.
"Bok!" Evet.
Anlıyorum.
Tuvaletlerimize bunu neden yaptıklarını,
neden sensör koyduklarını anlıyorum.
Çünkü enerjiden, sudan tasarruf etmek istiyorlar.
California'da yaşıyorum.
Suya ihtiyacımız var. Tamam mı? Var.
Ama bazı yerlerde sensör gerekli, bazılarında değil.
Bazı yerler enerji ve su tasarrufu eğitimi için mükemmel.
Bazı yerlerse çok kötü. Tıpkı kaldığımız otel gibi.
Çok basit bir şey yapıyorlar.
Kartondan küçük bir tabelayı
banyoda havlu askısının üzerine koymuşlar.
"Lütfen havlunuzu tekrar kullanarak su tasarrufu yapmamıza yardım edin."
Arkasındaki şemada her yıl bu yolla tasarruf edilen
milyonlarca litre su gösteriliyor.
Evde havlumu tekrar kullanıyorum. Otelde de kullanırım.
O benim havlum.
Bazıları tekrar kullanmak istemezler.
"Bu kirlendi." derler.
Havlu kirlendiyse demek ki duş almayı beceremiyorsun.
Çünkü teoride o havluyu ne kadar kullanırsan kullan,
beyaz havlu beyaz kalmalı.
Ama hayır. İnsanlar rulo yapıp uzman moduna geçiyorlar.
Şimdi temizlemek için daha çok su harcıyorsun.
Dediğim gibi, bazı yerler enerji
ve su tasarrufu eğitimi için mükemmel.
Bazı yerlerse çok kötü.
Geçenlerde buraya çok yakın bir üniversitedeydim.
Üniversitenin çok parası var.
Öyle ki kampüste özel güvenlik birimleri var.
Sadece kampüste. Olabilir.
Kampüste özel güvenliği olan pek çok üniversite var.
Bu üniversitenin farkıysa bir şekilde,
özel güvenliğe devriye arabası olarak Prius vermesi.
Bazılarınız hangisi, anladı.
Şaka yapmıyorum.
Demek istediğim, emniyet görevlisiyseniz...
işiniz suçlularla savaşmak.
Olay yerine ilk gittiğinizde insanların gördüğü ilk şey
aracınız.
Aracınız siz dışarı adım atmadan durum üzerinde
bir hâkimiyet kurmalı.
California'da ana yol devriye memurlarının
yüzde 65'i spor arazi aracı kullanıyor.
Sizi durdurduklarında onu hissediyorsunuz.
Korkuyorsunuz.
İnsanlar ana yola atlayıp bağırıyor. "Beni öldürme!"
Durdurulduğunuzu düşünün...
Sakın beni Prius süren bir polis durdurmasın.
Hele de aksiyse.
"Niye durdurdum sence?"
"İzin verdiğim için mi?"
İlk alkol kontrolünü düşünsenize.
Polis arabadan çıkmamıştır bile. Megafondan konuşmuştur.
"Aracınızdan hemen çıkın."
"Tamam. Tamam.
Pekâlâ.
Prius mı o?
Kesin kafayı buldum."
"Çizgide yürüyün."
"Tamam, peki. Peki.
Memur bey?
Nezarete gideceksem götürmesi için gerçek bir polis arabası çağırır mısınız?"
"Ukalalığı kes. Yürü."
"Tamam. Çok kısa bir şey söyleyeceğim.
Telefonumu şarj et."
"Yeter. Nezarethaneye."
Bilemiyorum.
Çoğu zaman... Evet bayım? Ne haber?
Ben de seni seviyorum. Kek ver, şekersiz.
Aman dikkat. Neredeyse düşüyordum.
"Yakalarım." diyor. Sen, sen,
sen ve sen yakalarsınız.
SeaWorld gibi ama susuz.
Dikkat etmeye başlamalıyım. Çünkü şunu fark ediyorum:
Altı özel gösterimden sonra,
malzememin, öykülerimin çoğu
peşimi bırakmıyor.
Bazıları iyi, bazıları da pek de iyi olmayan yollarla.
Örneğin 1997'de,
TV'de sadece bir kez şöyle dedim:
"Çikolatalı pastaya bayılırım."
Bir kez.
19 yıl sonra,
insanlar bana hâlâ çikolatalı pasta getiriyor.
Çılgınlık bu. Bir düşünsenize.
Hâlâ pasta geliyor.
Sadece bir kez söyledim.
Hemen ardından diyet meşrubatları seviyorum, dedim.
Sonra meşrubat getirmeye başladılar.
Aloha Fluffy'de,
oğlumun büyümeye başladığını
ve deodorant kullanması gerektiğini anlattım.
Arkadaşları deodorant getirdi.
İnsanlar oğluma vermem için deodorant getirmeye başladı.
Aynı özel gösterim Aloha Fluffy'de...
bir hikâye anlattım ve yayıldı.
Adı "Irkçı Hediye Sepeti Hikâyesi" idi.
Hikâyeyi anlatması 15 dakika sürüyor.
Size şimdi üç dakikalık versiyonunu anlatayım.
Böylece ne olduğunu anlarsınız.
Martin'le California'nın Sacramento kentinde gösterimiz vardı.
Los Angeles'tan arabayla gittik.
Fresno adında küçük bir kasabadan geçtik.
Fresno'dan geçerken,
oradaki organizatörü aradık.
Adam arkadaşımız.
Öğle yemeği ayarlamaya çalışıyorduk.
İşi olduğunu ama G Reilly'nin de orada olduğunu söyledi.
"Dostumuz G Reilly buradaymış." dedik.
"Otelde." "Peki, otelde."
Otelin yerini biliyorduk.
"Martin, G'yi ziyaret edelim mi?" dedim.
"Uğrayalım." dedi.
İçecek bir şeyler alalım, sürpriz yapalım diye düşündüm.
Markete gittik. Kapıdan girdik, karşımıza hediye sepetleri çıktı.
Martin, "Hediye sepeti alalım." dedi.
"Martin, G Reilly onlardan hoşlanmaz." dedim.
"Lüks şarap, lüks peynir ve sosisten hoşlanmaz.
Krakerden de kesinlikle nefret eder."
Neden komik olduğunu anlamadınız ya neyse...
"Şöyle yapalım mı Martin?
Geldiğimizi bilmiyor. Eğlenelim.
Ona ırkçı bir hediye sepeti yapmaya ne dersin?"
"O da ne?"
"Irkçı hediye sepeti işte.
Uğraşmak istediğin ırkla dalga geçmek için tasarlanmış bir sepet."
G'nin durumunda, bu siyah ırk.
İşimiz kolaydı.
Kolay derken amacım hödüklük değil.
Kolay diyorum çünkü Afrika kökenli Amerikalılara yönelik çok stereotip var.
Boş bir hediye sepeti aldık.
İçine ne mi koyduk?
Kızarmış tavuk, karpuz, Kool-Aid marka oralet, üzümlü gazoz,
patates cipsi, ayçiçeği çekirdeği,
Ebony dergisi,
Bigger & Blacker adlı Chris Rock DVD'si,
maksi boy prezervatif, Newport sigarası,
kaburga, mısır ekmeği tarifi.
Sepete koca kıçlı beyaz bir kız dışında her şeyi koyduk.
Çok güzel bir paket yaptık, büyük bir kurdele takıp otele gittik.
Resepsiyondaki kız sepeti odaya çıkardı.
Martin'le koridorda bizi göremeyeceği bir yerdeydik.
Kız kapıyı çaldı.
G Reilly kapıyı açtı, kızdan sepeti aldı.
"Teşekkürler." Kapıyı kapattı.
Martin'le kapıya koştuk.
İçeriyi dinlemeye başladık.
Açarken heyecanlandı.
Sepetten çıkan her şeyi beğendi.
Sepeti çok sevdi, tabii eşek şakası olduğunu anlayana dek.
Sonra paniğe kapıldı çünkü kartı okumuştu.
Kart onu çok korkutmuştu
çünkü sepeti Ku Klux Klan gönderdi sanmıştı.
Bazılarınız "Niye?" diyebilir.
Çünkü karta öyle yazdık.
Eşek şakası yapacaksanız büyük oynayacaksınız.
Öyle korktu ki odadan kaçmaya çalıştı.
Koridora çıkınca Martin'le güldüğümüzü gördü
ve jeton düştü.
Okkalı bir küfür etti.
Bizi affetti, sarıldık, beşlik çaktık ve odasına gittik.
Sonra ben tavuğu yedim.
Hikâye, Comedy Central'da olay oldu.
Tepki görünce kanal hikâyeyi çekti.
Ben de kaydı YouTube'a yükledim.
YouTube'da on milyon kez izlendi.
Sonra başlıkta "ırkçı" yazdığı için şikâyet edildi.
Yayından kaldırıldı. Yine yükledim.
On milyon kez daha izlendi. İnsanlar paylaştı.
Toplamda videonun izlenme sayısı yüz milyonu aştı.
Şimdi olana bakın.
Tıpkı...
çikolatalı pasta...
diyet meşrubat...
ve deodorant gibi...
insanlar bana Meksikalılarla ilgili ırkçı hediye sepetleri...
göndermeye başladı.
Yalan söylemeyeyim, başlarda
sevimli geliyordu çünkü bana bunları gönderen
yine Meksikalılardı.
Los Angeles'ta gösteri sonrası başladı.
Bir adam elinde hediye sepetiyle geldi.
"Ne haber? Sana ırkçı hediye sepeti aldım."
"Aynı ırktanız." dedim. "Fark etmez!" "Doğru, etmez."
Sepeti kulise götürdüm
ve içindekilerin hepsi sonra evime gitti.
Üzerinde kaplan olan bir battaniye,
birkaç şişe Fanta, birkaç şişe sangria,
Vicente Fernández CD'leri, şekerleme,
tatlı ekmek, badem ezmesi...
Her şey evime gitti.
Ama...
Doğu Yakası'na daha çok gitmeye
ve Güney'de daha çok iş yapmaya başlayınca...
sepetler...
daha yaratıcı...
olmaya başladı.
Hızlı sarıp Alabama'nın Mobile kentine geçiyorum.
Bunu beğeneceksiniz.
Bu akşam bu özel gösterinin öncesinde,
dostum Martin sahneye çıkıp birkaç duyuru yaptı.
Duyurulardan biri şöyleydi:
"Hediye getirdiyseniz lütfen gösteri bitimine dek bekleyin.
Sahneye getirmeyin.
Gösteri akışını bozabilir."
Her gece bu duyuruyu yapmasının
tek nedeni,
Mobile'de yaptığım tek bir gösteri.
Anlatayım.
"Irkçı Hediye Sepeti" hikayesinin tamamını anlattım. 16 dakika sürdü.
Bitirir bitirmez, arka sıralardan bir adam
koşarak sahneye geldi.
Bu alan tamamen doluydu.
Koltukların arasındaki koridor tam ortadaydı.
Yani adam tam üzerime geldi.
Dosdoğru üzerime geliyordu.
Bu geceki gibi o gece de güvenlik vardı.
Güvenlik, adamı sepetle gördü ama durdurmak kimsenin aklına gelmedi.
Sadece, "Güzel sepet." dediler.
"Güzel sepet, evet."
Adam sahnenin dibine kadar geldi
ve sepeti sahneye koydu.
Şuradan bana sataşmaya başladı.
Ben burada duruyordum. "Pofuduk!"
"Ne haber?"
"Bunu sana getirdim."
"Sağ ol."
"Aç bakalım."
"Bayım, gösterinin tam ortasındayız.
Hediye için sağ olun. Çok naziksiniz.
Gösteriden sonra açsam?"
"Hadi ama Pofuduk. Yüzünü görmek istiyorum."
"Şöyle yapsak?
Sepeti alıp kenara, güvenliğin yanına gidin.
Güvenliğe söylerim, sizi kulise götürür,
siz yanımdayken açarım. Ne dersiniz?"
Adam kabul etmiyor.
Sorun şu: İzleyici "Irkçı Hediye Sepeti" hikâyesini benden yeni dinledi
ve bir adam elinde hediye sepetiyle geldi.
Bu adamla hiçbir ilgim olmadığını bilmiyorlar.
Olay çığırından çıkmadan halletmeye çalışıyorum
ama adam inatçı.
Sonra adam, komedyen olarak 19 yıllık kariyerimde
başka hiçbir izleyicinin yapamadığı bir şeyi yaptı.
İzleyiciyi kendi tarafına çekip bana karşı kullandı.
Beş saniyede.
Tanık olduğum en büyüleyici, en korkunç şeydi.
Tek yaptığı şuydu.
"Hadi Pofuduk!
Yüzünü görmek istiyoruz!
Yüzünü görmek istiyoruz! Yüzünü görmek..."
2000 kişiyi arkasına alıp tezahürat yaptırmaya başladı.
"Yüzünü görmek istiyoruz.
Yüzünü görmek istiyoruz."
İlk amigoluk deneyimi olmadığı belliydi.
Ses öylesine yüksekti ki
kendi sesimi monitörden duyamıyordum.
"Yenildim." dedim. Diz üstü çöktüm.
Mikrofonu yere koydum, sepeti aldım
ve açmaya başladım.
Elimi içine soktum.
Gazoz, şekerleme ya da battaniyeyi unutun.
Adam tam bir profesyoneldi.
Bahçe aletleri çıkarmaya başladım.
Tırmık, oyuncak kürek, oyuncak yaprak üfleme makinesi.
"Daha derine in Pofuduk! Derine!"
Futbol topu. "Üzerinde 'Porto Riko' yazıyor."
"'Meksika' yazan kalmamıştı."
Bir tuğla. "Bu ne için?"
"Duvar."
Gerçek bir ABD vatandaşlık başvuru formu çıkardım.
"Bundan kötüsü olamaz." dedim.
"Derine in!"
Yanılmışım.
Bir kutu pastel boya çıkardım. Eskiden satılanlardan.
Hani şu 64'lük ve arkada bir de kalemtıraşı olandan.
Tamam.
Boya kutusunda pencere var,
böylece içindeki renkleri görebiliyorsun.
Kutudaki tüm kalemler kahverengiydi.
Tam ortadaki beyaz dışında.
"Bu da ne demek oluyor?" diye sordum.
Bana baktı ve şöyle dedi: "Dünyama hoş geldin."
İzleyici öyle gülüyordu ki
bunun ardından yapılacak şakam yoktu.
Gösterinin sonuymuş gibi yaptım.
Sepeti aldım. "Teşekkürler Mobile!" dedim.
Adama pis pis baktım. "Göt herif!"
Perde arkasına geçtim. Martin beni bekliyordu.
Şöyle dedi: "Dostum.
Bomba gibiydin."
"Martin, benim şakalarıma gülmüyorlardı."
"Neye gülüyorlardı?" Başvuru formunu gösterdim.
Şöyle yaptı...
"Dostum değilsin. Değilsin."
Soyunma odasına gittim. Çok kızmıştım.
İçeri girdim, kapıyı kapattım.
Sepeti koydum. Başımı kaşıdım.
Düşünmeye çalışıyordum. "İşin buraya varmasını
engellemek için ne yapabilirdim?
Sepeti ortalıktan kaldırsa mıydım?
Adamı ve sepeti dışarı mı attırsaydım?"
Aklıma gelen her fikir daha kötü bir son barındırıyordu.
Sonunda kabul ettim.
Duşa girdim.
Çıktım, giyindim. Güvenlik geldi.
"Bay Iglesias?"
"Evet." "Hazır mısınız?"
"Evet. Bir saniye." Çantamı aldım, sırtıma taktım.
Kapıya yürüdüm, açtım. "Gidelim."
Sandalyenin üzerindeki sepeti gördü.
İyilik yapmaya çalışıyordu.
"Ben taşıyayım efendim."
"Evet, getir.
Başvuru formu ne zaman gerekir, bilinmez."
Salonun arka kapısından boş otoparka çıktık.
Otoparkın diğer ucunda turne otobüsü beni bekliyordu.
Dört dakika kadar yürüdük.
Birden şunu duydum.
"Pofuduk!
Pofuduk!
Pof-Pof-Pof-Pofuduk! Pofuduk!"
"Bana mı sesleniyor?"
"Sanırım öyle efendim."
Bu, bana hediye sepetini veren adamdı.
Turne otobüsünün yanında duruyordu.
Ondan kaçmamın imkânı yoktu.
"Of ya!" dedim. Durduk.
"Yardım çağırmamı ister misiniz?"
"Gerek yok. Zarar vermez.
Sadece işler tuhaflaşacak."
Telefonumu aldım, Martin'e mesaj çektim.
"Hadi Martin. Buraya gel." Cevap yok.
Adam otobüsün yanında durmaktan sıkıldı.
Bana doğru yürümeye başladı
ama gerçekten tuhaftı.
Tehlikeli bir hayvana doğru yürüyormuş gibiydi.
Şöyle yapıyordu. "Pofuduk.
Pofuduk."
"Bir şey yapmayacağım!"
Yanıma geldi, atıp tutmaya başladı.
"Pekâlâ, bak Pofudukçuk.
İlk olarak sana bir şey söyleyeyim.
Yedi yıldır senin gösterilerini izliyorum
ve en sevdiğim şakan
zenci arkadaşın G'ye verdiğin hediye sepeti hikâyesi.
Bu şakayı ilk duyduğumda,
gülmek istedim ama yapamadım.
Barda iki siyahinin yanındaydım.
Siyahilerin yanında siyahi şakasına gülünmez.
Hemen sivil haklardan,
Rosa Parks'tan falan bahsederler.
Obama'ya oy verdim ama gülmek için erken.
Anlıyor musun?
Her neyse, eve gittim, İnternet'i açtım,
'Irkçı Hediye Sepeti' diye aradım, buldum.
Dedim ki 'Pofuduk'un espri anlayışı seviyorum.
Arkadaşlarıyla sınırları zorluyor.
Sıkı dostluklara siyaseten doğruluk karıştırmıyor.
Sonuçta hâlâ arkadaşsınız,
hâlâ birbirinizi sevip sayıyorsunuz.'
Dedim ki 'Pofudukçuk bir gün Mobile'e gelirse
ilk bilet alan ben olacağım.'
Geldin! Arkadaşlarıma dedim ki
'Pofudukçuk'u görmeye gidelim.'
Dedim ki 'Eminim biri ona arkadaşı G'ye aldığı gibi
bir hediye sepeti alsa çok hoşuna gider.'
Ama biz sana bir UPS sepeti aldık."
"UPS sepeti mi?"
"Evet, 'Kahverengi sizin için ne yapabilir?'"
"Sorun şu ki sen gülmedin.
Darıldın. Darılmanı istemiyorum Pofudukçuk.
Gülmeni istemiştim.
Mobile'in korkunç bir yer, bizim korkunç insanlar olduğumuzu
düşünmeni istemiyorum.
Senin G ile eğlendiğin gibi, biz de seninle eğlenmek istedik.
Çok çalışıyoruz. Haftada 40 saat çalışıyorum.
O sepete zaman ve paramızı verdik
çünkü seni seviyoruz.
ABD vatandaşlık başvuru formunun İngilizcesini bulmak için
İnternet'te ne kadar zaman harcadım...
haberin var mı senin?
Her şey İspanyolca.
Obama'ya oy verdim. Bunun için zamanım yok.
Demek istediğim, gösterini böldüğüm için üzgünüm.
Bir daha asla olmayacak.
Özür dilemek istedim
ve umarım bir fotoğraf çektirmemize izin verirsin.
Özür dilerim."
İçimden, "Tanrım. Hıyarın tekiyim." dedim.
"Özür dilemenize gerek yok.
Benim dilemem gerek. Durumu doğru idare edemedim.
Ama beni de anlayın.
Daha önce kimse izleyiciyi elimden almamıştı."
"İyiydi, değil mi?" "Dinler misiniz?
Evet, çok iyiydi.
Bakın. Kızdığım için özür dilerim. İlk kez oluyor.
Bir daha olmayacak. Özre gerek yok.
Memnuniyetle fotoğraf çektiririm."
"İşte... İşte...
İşte demek istediğim buydu.
İşte demek istediğim buydu!
Arkadaşlarım 'Boş ver o fasulyeciyi.' dedi.
Bense 'Hayır,
o fasulyeci iyi bir insan.' dedim."
Sonra fotoğraf makinesini çıkardı.
Kullan at fotoğraf makinesini
bu seviyedeki teknolojiden habersiz
19 yaşındaki güvenlik görevlisine uzattı.
Çocuk sepeti yere koydu, makineyi aldı.
Bir uygulama, bir ekran aradı.
Bu sırada adam elini omzuma attı.
Benden biraz kısa olduğu için böyle yaptım.
Beni kafakola alıp konuşmaya başladı.
"Bak. Şimdi sana bir şey söyleyeyim.
Yaptığını takdir ediyorum.
Sen, ailen, dostların, başarın için dua etmeye devam edeceğim.
Çünkü yaptığın büyük lütuf. Gerçekten öyle.
Bu zamanda insanları güldürüyorsun.
Buna ihtiyacımız var.
Amacım kıçını yalamak değil.
Çocuğum yok ama olsaydı senin gibi ruhu güzel olsun isterdim.
Tanrı seni korusun."
"Teşekkür ederim.
Çok teşekkür ederim.
Dostum, dinle. Yapabileceğim bir şey..."
"Hey...
Bunu yapma.
İçinden gelmiyorsa söyleme.
Fotoğraf çektirelim. Gerçekten içinden gelmiyorsa söyleme."
"Yapabileceğim bir şey varsa lütfen söyleyin."
"Başvuruyu geciktir."
Şikago, sizi seviyorum. Teşekkürler.
İyi akşamlar. Çok teşekkürler.
Teşekkürler!
Bunu tüm dünyadaki hayranlarıma adıyorum. Hepsi sizin sayenizde. Teşekkürler!!
Hey, Pofuduk bu
Selam verme zamanı
Bu Pofuduk Şov
Hey, Pofuduk bu
Size söylemenin zamanı geldi
Bu Pofuduk Şov
Hey, Pofuduk bu
Sen Pofuduk'sun, otomatik
Tek tek anlat, sistematik
Sağlıklı, dinç, Pofuduk
Lanet!
Arabaya servis fanatiği
Hanımlar, şu boya posa bakın
Balık etli ve zirvede
Jersey Sahili fanatiğinin Bronz teninden de havalı
- Buraya bak Nacho Libre - Pofuduk
Bay Seyahatte Muhteşem
- Pofuduk - Kürdanındaki palmiye ağacı
- Hayatta olmaz! - Saç örgücüsü, kahkahacı
Güney Decatur'da neşe bombası
Kıkırdama kışkırtıcısı
Pofuduk her şeyi güzelleştirir
Selam verme zamanı
Bu Pofuduk Şov
Hey, Pofuduk bu
Size söylemenin zamanı geldi
Bu Pofuduk Şov
Hey, Pofuduk bu
Pofuduk, durum nedir?
Göster, en kötü kim?
Komedi akrobasisiyle Kahkahalara boğ onları
Martin!
Gücü hisset oğlum Gevezeliği kes
Daha çok Pofuduk alacağım
Umarım çikolatalı pasta şişer
Çikolatalı pasta
- Pofuduk - California'dan dünyaya
Hawaii tişörtünü ütüledin mi?
Aman Tanrım
Ruhu çok büyük King Kong gibi de güçlü
Herkes ayağa, kabarmaya
- Bu şarkıyı söyleyin - Haydi
Selam verme zamanı
Bu Pofuduk Şov
Hey, Pofuduk bu
Size söylemenin zamanı geldi
Bu Pofuduk Şov
Hey, Pofuduk bu
Size söylemenin zamanı geldi
Pofuduk nasıl akıyor
Selam verme zamanı
Bu Pofuduk Şov
Hey, Pofuduk bu
Size söylemenin zamanı geldi
Bu Pofuduk Şov
Hey, Pofuduk bu
Merhaba deme zamanı
Bu Pofuduk Şov
Hey, Pofuduk bu
Size söylemenin zamanı geldi
Bu Pofuduk Şov
Pofuduk
Merhaba deme zamanı
Bu Pofuduk Şov
Hey, Pofuduk bu
Aman Tanrım
Alt yazı çevirmeni: Hayrullah Doğan